nymi empirycznymi sprawcami przemocy wobec dzieci znacznie częściej są rodzice (opiekunowie) niż osoby spoza rodziny. Zdaniem niektórych au­ torów, rodzina jest najbardziej prawdopodobnym środowiskiem doznawa­ nia przez jednostkę przemocy (K r u g m a n, 1993). Rozmiary występo­ Jednemu z nich, które nie jest nowe, ale ulegające intensyfikacji i coraz bardziej dostrzegane w przestrzeni społecz-nej, poświęcony jest niniejszy artykuł. Przemoc domowa jest niewątpliwie najgorszym i najbardziej szkodliwym rodzajem przemocy, bowiem doświad - czana jest ze strony najbliższych osób, od których powinno się dostawać Brak empatii. Sprawca nie ma rozwiniętej zdolności współodczuwania z drugim człowiekiem, a także ma problemy w obcowaniu z własną sferą emocjonalną. Ma niską świadomość i umiejętność rozpoznawania swoich i cudzych stanów emocjonalnych. Nie jest w stanie przyjąć cudzej perspektywy np. perspektywy ofiary, która czuje się Fast Money. Przemoc wobec dzieci to nie klaps za nieposłuszeństwo, tylko systematyczne znęcanie się nad bezbronnymi ofiarami. Liczby są porażające i narzucają wiele pytań. W Niemczech w ubiegłym roku 136 dzieci zmarło na skutek przemocy; prawie 80 proc. z nich nie miało skończonych sześciu lat. Policyjne statystyki ws. aktów przemocy wobec dzieci za rok 2018 odnotowały poza tym 98 przypadków usiłowania zabójstwa dzieci. Policja zarejestrowała ponadto 4129 przypadków, w których wszczęto dochodzenie ze względu na znęcanie się nad dziećmi. Można przypuszczać, że liczba niezgłoszonych czynów tego rodzaju jest jeszcze większa. Jak wyjaśniał Holger Münch, szef Federalnego Urzędu Kryminalnego (BKA), przestawiając w czwartek ( w Berlinie statystyki za rok 2018, sprawcy pochodzą zazwyczaj z najbliższej rodziny, kręgu sąsiadów lub znajomych rodziców. Z tego względu występują opory, by przypadki znęcania się nad dziećmi zgłaszać na policję. Lepsze możliwości techniczne Liczba odkrytych przypadków produkcji, posiadania czy kolportowania pornografii dziecięcej wzrosła w ubiegłym roku o ponad 14 proc., do 7449 przypadków. Federalny Urząd Kryminalny wyjaśnia ten wzrost wyższą liczbą wskazówek nadchodzących przede wszystkim z USA i nowymi technicznymi możliwościami docierania do sprawców. Na początku maja np. z USA przesłano do Niemiec serię zdjęć. Dzięki „śledztwu technicznemu” można było szybko zidentyfikować miejsce, w którym powstał ten materiał. Cztery dni później policja zatrzymała sprawcę. Lecz z punktu widzenia BKA jest to tylko połowiczny sukces. Dalsze śledztwo wykazało bowiem, że na ciele ofiary można było rozpoznać zabliźnione ślady molestowania seksualnego. Okazało się, że już rok wcześniej policja otrzymała wskazówki dot. mężczyzny, będącego autorem zdjęć, który w Internecie działa pod pseudonimem. A ponieważ jego adres IP nie został zapisany, policja nie mogła wtedy do niego dotrzeć. IP jak odcisk palca W Niemczech retencyjne gromadzenie danych, które generowane są przy korzystaniu z sieci komunikacyjnych, czyli zapisywanie danych bez konkretnych podejrzeń, ze względu na kilka orzeczeń sądowych w praktyce nie jest stosowane. W bieżącym roku w sprawie tej orzeknie definitywnie Federalny Trybunał Konstytucyjny. Eksperci policji opowiadają się jak najbardziej za obowiązkowym zapisywaniem adresów IP przez 10 tygodni. Jak wyjaśnił Holger Münch, w ubiegłym roku w 4000 z 20 tys. konkretnych podejrzeń, adres IP był jedynym punktem zaczepienia dla policji w śledztwie. BKA popiera też stosowanie tak zwanych filtrów upload przez operatorów platform internetowych, bo tylko w ten sposób można zapobiec zmasowanej propagacji pornografii dziecięcej. Częstokroć bowiem materiały, które zostały skasowane przez providera i zgłoszone władzom, przez samych użytkowników, którzy je wcześniej ściągnęli, są dalej rozpowszechniane. Dla ofiar jest to straszna sytuacja, kiedy materiały te dalej krążą w sieci. Potrzebna większa czujność Prezes zarządu niemieckiej organizacji ochrony dzieci Deutsche Kinderhilfe Reiner Becker, w reakcji na publikację policyjnych danych, podkreśla, że potrzebne jest więcej wrażliwości w rozpoznawaniu sytuacji zagrożenia np. w przypadku psychicznych zaburzeń czy uzależnień rodziców. Prof. Kathinka Beckmann, wykładająca pedagogikę na wyższej uczelni w Koblencji, krytykuje natomiast znaczne deficyty w ochronie dzieci. Jej zdaniem najgorszym słabym punktem są urzędy ds. dzieci i młodzieży, którym brak personelu. Nie ma także instancji, gdzie można by złożyć na nie skargę. dpa/ma Poprzez dzieło Wcielenia, Bóg stał się człowiekiem i narodził się jako bezbronne dziecię w konkretnym czasie i miejscu. Przyjrzenie się historii Bożego Narodzenia każe nam się pochylić nad początkiem ludzkiego życia i nad każdym dzieckiem. W tym wyraziło się miłosierdzie Boga, który zesłał na świat swego Syna, by dać nam wszystkim zbawienie. Znakiem Jego miłosierdzia są wciąż rodzące się dzieci i słowa: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie przeszkadzajcie im: do takich bowiem należy królestwo Boże"(Mk 7, 27), a także: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili"(Mt 25, 40). Widać, że dzieci dla Jezusa są bardzo ważne. Chrystus swoim postępowaniem i słowami podniósł dzieciństwo do wielkiej rangi, przeciwstawiając się zdecydowanie postawie swoich uczniów, kiedy spierali się o to, kto z nich jest największy. Nic dziwnego, że przynoszono do Jezusa małe dzieci, aby włożył na nie ręce. Jednak uczniowie zabraniali tego. Ewangelie piszą o tym następująco: Gdy Jezus to zobaczył, oburzył się i powiedział do nich: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie zabraniajcie im, bo do takich jak one należy Królestwo Boga. Zapewniam was: Kto nie przyjmie Królestwa Boga jak dziecko, nie wejdzie do niego. I objął je, i błogosławił, kładąc na nie ręce"(Mk 10,14-16; por. Mt 18, 3). Tymczasem ludzie degradują dzieciństwo. Przemoc w rodzinie ma ogromny wpływ na rozwój dorastającego w niej dziecka. Przemoc w rodzinie definiowana jest jako: "jednorazowe albo powtarzające się, umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób wymienionych w pkt 1, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesna, wolność, w tym seksualna, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą." Jeśli ofiarą przemocy jest dziecko, przemoc penetruje jego umysł znacznie głębiej, niż u osób dorosłych. Umysł zostaje uszkodzony od samego początku jego kształtowania się. Tak jak wszystko czego się uczy dziecko, tak i treści związane z przemocą zapisują się w sposób swobodny i naturalny, by stanowić normę zachowań w przyszłym dorosłym życiu. Przemoc w rodzinie niekorzystnie wpływa na rozwój dziecka i jego funkcjonowanie w społeczeństwie. Rodzina koncentruje swoją uwagę na przemocy, a nie na wychowaniu dziecka i wspieraniu go w rozwoju. Dziecko do prawidłowego rozwoju potrzebuje stabilizacji emocjonalnej i stymulacji do rozwoju, a tym czasem zostaje pozostawione samo sobie, nie rzadko z wielkim poczuciem winy, że przemoc dokonuje się przez nie. Czuje się ono nie dobre i nie potrzebne. Odczuwa lęk i jest zagubione, bowiem nie ma ono wpływu ani na to czy przemoc wystąpi, ani z jaką częstotliwością ona wystąpi. Jest zależne od zaspokajania potrzeb osób je krzywdzących. Przemoc najczęściej jest działaniem gwałtownym, zatem dzieci na codzień czują strach. Także smutek to codzienny "przyjaciel" dziecka, ponieważ nie widzi ono nadziei na zmianę swojej sytuacji. Nawet jeśli dzieci szukają pomocy, to i tak na zmianę mają niewielki wpływ. Często towarzyszy im w tym bezradność, bo nie wiedzą jak sobie poradzić w tej sytuacji i kogo poprosić o pomoc. Pierwszą osobą w normalnej sytuacji, do której dziecko zwraca się o pomoc to rodzic. To on pomaga i wspiera, kiedy dziecko potrzebuje. W sytuacji przemocy w rodzinie rodzic jest krzywdzicielem dziecka, to jego działania powodują trudne emocje dziecka. Dziecko odczuwa wysoki poziom niepokoju i poczucia zagrożenia. Gdy dochodzi do interwencji innych osób dorosłych w sytuacji przeciwdziałania przemocy ono nie czuje ulgi, ponieważ wysoki poziom emocji nie ulega w tak krótkim czasie redukcji. Aby ustabilizować swoje emocje potrzebuje ono w codziennym funkcjonowaniu domu pełnego zaufania i miłości, aby poczuć się zrelaksowanym i szczęśliwym. Tymczasem dziecko nie znajduje osoby, której może zaufać. Następuje też ambiwalencja jego uczuć w stosunku do osoby, która stosuje przemoc: dziecko kocha swojego rodzica a z drugiej strony nienawidzi za wszystkie doznane krzywdy. Stąd też jego emocje najczęściej są zblokowane. Dzieci nie umieją nazywać tego co czują, określać jak się czują. Nie chcąc przeżywać trudnych i niezrozumiałych emocji, dzieci nieświadomie chronią siebie. Nawet rozmowa o tym co się wydarzyło jest dla nich przykre i nie chcą w ogóle rozmawiać. Kiedy dzieci odczuwają złość i gniew na swojego rodzica czują się "nie w porządku". Dopiero, gdy dziecko usłyszy, że wszystkie emocje są dobre i potrzebne, także te "złe" w stosunku do rodzica, a ocenie moralnej podlegają czyny pod wpływem tych emocji, troszkę się uspokaja. Te dzieci myślą, że przeżywane prze nich emocje świadczą o tym czy są dobrymi czy złymi ludźmi. Dorosła osoba stosująca przemoc może krzywdzić dzieci w czterech kategoriach działań. Po pierwsze celowo wyrządzając im krzywdę fizyczną. Traktuje wtedy dziecko jak przedmiot i sposób do kontrolowania i wymuszania posłuszeństwa osoby dorosłej, w kierunku której przemoc jest skierowana bezpośrednio. Dzieje się tak wtedy, gdy np. osoba stosująca przemoc ukrywa i izoluje dziecko od matki, czy ojca; grozi, że wyrządzi dziecku krzywdę. Po drugie mimowolnie wyrządzając im krzywdę fizyczną, kiedy atakują partnerkę stosując przemoc fizyczną. W takiej sytuacji dziecko może przypadkowo podejść pod rękę i otrzymać uderzenie. Także w sytuacji, gdy dziecko próbuje interweniować może zostać odepchnięte, czy też pociągnięte za włosy, albo zostanie mu wykręcona boleśnie ręka. W ten sposób dziecko doznaje bolesnych obrażeń fizycznych, ale i psychicznych. Kolejnym działaniem krzywdzącym dla dziecka jest stwarzanie środowiska, gdzie dzieci są świadkami przemocy lub jej skutków. Badania dowodzą, że oglądanie aktów przemocy wobec osoby bliskiej ma taki sam wpływ na dzieci jak wtedy, gdyby one same były maltretowane fizycznie, psychicznie, czy wykorzystywane seksualnie. Dzieci często są bezpośrednimi świadkami fizycznej lub psychicznej przemocy. Równie często dowiadują się o niej pośrednio oglądając skutki obrażeń ciała osoby im bliskiej czy zniszczonych rzeczy codziennego użytku, bądź podsłuchując pod drzwiami. Czwartą kategorią działań osoby stosującej przemoc jest wykorzystywanie dzieci, by kontrolować maltretowaną partnerkę, podczas trwania związku albo po separacji, bez względów na krzywdę wyrządzaną dzieciom. Dziecko, które wychowuje się w rodzinie z problemem przemocy doświadcza wielu cierpień. Takie doświadczenia zapisują się głęboko w pamięci emocjonalnej dziecka i powodują trwałe konsekwencje. Rodzice są często sprawcami przemocy fizycznej. Używają oni wobec dziecka siły, stosują kary fizyczne, popychają, ciągają za włosy, uszy itd. Takie działania nie rzadko doprowadzają do poważnego uszkodzenia ciała dziecka np. złamania ręki, nogi, żeber. Przemoc emocjonalna szczególnie przejawia się w deprecjonowaniu zdolności i umiejętności ich pociech; w kłótniach i awanturach następują wyzwiska i używanie wulgarnych słów w stosunku do dziecka. Takie działania sprzyjają przedmiotowemu traktowaniu dziecka. Do tej kategorii można zaliczyć też nadmierną krytyczną postawę wobec dziecka i nieadekwatne ocenianie zachowań dziecka. Najczęściej wtedy stawiane są dziecku zbyt wysokie wymagania. Kolejne działanie krzywdzące rodzica wobec dziecka to niesprawiedliwe traktowanie, czyli ponoszenie przez dzieci nieadekwatnych w stosunku do przewinień konsekwencji. Często przyczyną pośrednią lub bezpośrednią tych przewinień są sami rodzice i ich picie alkoholu. Także częstym przypadkiem jest okłamywanie dzieci przez rodziców, czy też nie dotrzymywanie przez nich obietnic. To uczucie zawodu doświadczanego przez dzieci, wynikające z różnicy między oczekiwaniami w stosunku do rodziców, a przezywaną rzeczywistością ma ogromny wpływ na psychikę i rozwój dziecka. Porzucenie, czyli postawienie dzieci bez opieki przez dłuższy czas jest działaniem krzywdzącym dla dziecka. Kiedy sytuacja jest niezrozumiała dla dziecka, a rodzic odchodzi bez podania przyczyny, także w wyniku często niezrozumiałej dla dziecka sytuacji rozwodu rodziców i długi brak kontaktu z dzieckiem jest bardzo dotkliwy dla niego. Dziecko czuje się wtedy porzucone i nikomu nie potrzebne. Religia chrześcijańska nie propaguje idei przemocy. Przeciwnie nakazują one swoim wiernym miłość i uwzględnianie dobra innych ludzi. "Dekalog", w którym znajduje się przykazanie odnoszące się do szacunku do rodziców oraz dziewiąte zakazem zabijania, jasno określa czego należy unikać w swoim działaniu. Aby być szanowanym samemu trzeba szanować siebie i drugiego człowieka. Także dziecko, własne dziecko. U osób, które stosują przemoc raczej trudno mówić o tym, że one żyją z godnie i szanują siebie. Zatem trudno też mówić o poszanowaniu godności drugiej osoby - dziecka. Dzieci od najmłodszych lat uczą się świata. Podpatrują osoby dorosłe i powtarzają ich zachowania. Elementem wzmacniającym to zachowanie bardzo często bywa również kara. Stosowana często w celu redukcji zachowań agresywnych, raczej je utwierdza. Kara cielesna jest modelem agresji, a w szczególnych wypadkach dziecko może wręcz podlegać tzw. identyfikacji z agresorem, akceptując i naśladując jego zachowanie. Dziecko zawsze się na kimś wzoruje a skutkiem identyfikacji z negatywnym bohaterem (filmowym czy rodzicem) jest zwiększenie prawdopodobieństwa jego agresji w życiu dorosłym. Taki młody człowiek nie jest w stanie zdrowo, "normalnie" rozwijać się i dojrzewać. Jego system wartości - rozróżniania tego co dobre i złe - nie istnieje, lub powstaje już mocno wypaczony. Oddziaływanie takich doświadczeń na stan psychiczny człowieka dorosłego jest nieustający i dotkliwie bolesny. Ludzie nie potrafią radzić sobie z własnymi emocjami, nie rozumieją swojego życia, po omacku szukają szczęścia nie umiejąc go nawet określić. Człowiek ma wrażenie, iż "nie jest sobą". Wielokrotne powtórzenie przemocy powoduje chroniczny uraz - "ja" ulega nieodwracalnym zmianom; przestaje być, nie ma żadnego "ja". Często dziecko doznające przemocy w domu pozostawione jest same sobie, żyje w niewoli zależności od własnych rodziców. Dziecko próbuje sobie poradzić z sytuacją. Młody człowiek zaczyna się jednak bronić. Usuwa krzywdę ze świadomości i pamięci lub umniejsza ją, racjonalizuje, usprawiedliwia, inaczej "jeżeli tego nie zrobi, czeka go rozpacz, której nie potrafiłaby znieść żadna ludzka istota". Mimo wszystko odłożenie "na bok" poczucia krzywdy i gniewu na rodzica nie stanowi rozwiązania problemu i poradzenia z nim sobie. Doznana trauma czy uraz zostają wpisane w ciało. W ten sposób zostaje zaburzona normalna regulacja stanów fizycznych. Objawia się to chronicznym nadmiernym pobudzeniem, zmianą biologicznego cyklu snu, jedzenia i wydalania, zaburzeniami regulacji stanów emocjonalnych, występowaniem stanu zagubienia, pobudzenia, pustki, niewypowiedzianej samotności. Mogą występować samookaleczenia w celu łatwiejszego zniesienia cierpienia emocjonalnego. Może dojść do zachowań agresywnych lub wręcz przestępczych, których dopuszczają się niektóre dzieci doznające przemocy, aby zwrócić na siebie uwagę. Jednak zdecydowana większość potrafi doskonale zataić rozmiar swych psychicznych problemów i z takim bagażem wchodzi w dorosłe życie. Bez wieloletniej terapii prawdopodobnie nie najlepiej poradzi sobie w życiu. Być może będzie ulegać agresji ze strony współmałżonka, pogrąży się w autodestrukcji, sam będzie odreagował na słabszym - w domu czy miejscu pracy. Ewangelia św. Łukasza mówi, że Jezus "poszedł z Nimi i wrócił do Nazaretu; i był Im poddany"(Łk 2,51) Dziecko jest pokorne, zachwyca swoją prostotą, nie domaga się przywilejów za wszelką cenę. Wie, że we wszystkim jest zależne od dorosłych, dlatego z całym zaufaniem oddaje się ich kierownictwu. Jednak niewłaściwe wychowanie - używanie przemocy, w rodzinie, w której się wychowuje może zepsuć dziecko. Dziecko uczy się od dorosłych kłamstwa, udawania, pychy. Kiedy doświadcza manipulacji ze strony dorosłych, samo uczy się manipulować innymi, wymuszać na dorosłych określone zachowania przez różne drobne "szantaże". Dorośli często podejmują tę grę, a kiedy już taki sposób postępowania wejdzie dziecku w krew, mają mu za złe, ze nauczyło się "kombinować". Zazwyczaj dzieci są szczere i prostolinijne. Dopiero potem dziecko skarcone przez dorosłych dowiaduje się, że "tego się nie mówi". Rodzice i opiekunowie powinni rozwijać w nich cechy dobre, a starać się o wykorzenienie pojawiających się z czasem różnego rodzaju wad. Dzieci postrzegane w Piśmie św. pozytywnie, potrzebują jednak wychowania, wskazówek i dobrego przykładu swoich rodziców. To jest właśnie proces wychowania, który obejmuje nie tylko dostarczenie dziecku pożywienia i możliwie dobrych warunków bytowych, ale przede wszystkim wspólną pracę nad charakterem. Tymczasem przy przemocy w rodzinie doznaje ono urazów tłumiąc w sobie gniew i złość, wpędzane jest w poczucie winy. Rodzina Jezusa, Maryi i Józefa jest rodziną świętą, jest wzorem dla wszystkich rodzin wszystkich czasów. Zbawiciel wraca z Rodzicami do domu i jest im poddany. W tym domu panuje miłość i zrozumienie. Tego powinniśmy uczyć się od Świętej rodziny. Charakter człowieka nie wyrasta "na dziko", pozostawiony samemu sobie, ale dziecko nie może być karcone i doznawać przemocy często w sytuacji, gdy czegoś nie zrobiło. W domu rodzinnym powinna panować atmosfera zaufania i zgody, a nie podejrzliwość i ciągłe kłótnie. Tylko przez poddanie dorosłym dzieci uczą się powściągać, panować nad swoimi zachciankami, być cierpliwymi, posłusznymi. Jednak ci dorośli powinni sami być dobrze ukształtowani i mieć prawe sumienie. W innym wypadku dzieci, które teraz doznają przemocy najczęściej same staną się jej sprawcami lub nadal na taką przemoc wobec siebie będą przyzwalać. Bibliografia: 1. Król A. Przemoc psychiczna w życiu codziennym młodego człowieka - program profilaktyczno - wychowawczy, Warszawa 2002. 2. Melibruda J., Durda R., Sasal D., (red.) O przemocy domowej - poradnik dla lekarza pediatry, Warszawa 1998. 3. J. Mellibruda, Umysł zniewolony przemocą, Niebieska Linia, nr 2/2000. 4. Nikodemska S., Przemoc wobec dzieci - przegląd badań, Niebieska Linia, nr 4/2000. 5. Zmarzlik J., (red.) Przemoc w rodzinie wobec dziecka. Procedury interwencyjne w szkole, Warszawa 2011. 6. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie(Dz. U. z dnia 20 września 2005 r.). The przemoc wewnątrzrodzinna jest to rodzaj przemocy, który występuje w jądrze rodzinnym, to znaczy czynniki zewnętrzne nie interweniują. Może to być psychologiczna i fizyczna violenvia oraz od każdego członka rodziny do każdego to sytuacja, która występuje częściej niż się wydaje. W rzeczywistości bardzo możliwe, że byłeś świadkiem tego typu czynu i nie nadałeś mu większej wagi. Krzyki, ciosy, upokorzenia ... nie znasz się?? Istnieje wiele przypadków, które nigdy nie zostaną zgłoszone ze wstydu, z obawy przed odwetem ze strony agresora lub z powodu braku możliwości dokonania tego (w przypadku dzieci i osób starszych).W tym artykule rozwiniemy rodzaje przemocy wewnątrzrodzinnej, przyczyny i konsekwencje tej przemocy, a na koniec sposoby zapobiegania tak obecnej pladze..Indeks1 Rodzaje przemocy w Przemoc w Przemoc ze względu na Przemoc ze strony partnera2 Przyczyny3 W W U osób starszych i Dla agresora4 Czynniki ryzyka i podatności na zagrożenia5 Jak temu zapobiec? Na poziomie Na poziomie szkoły Na poziomie wyższym6 referencjiRodzaje przemocy w rodziniePo pierwsze, konieczne jest zdefiniowanie różnych rodzajów przemocy wewnątrzrodzinnej, które istnieją. Według Światowej Organizacji Zdrowia:Przemoc w rodzinieJest ona definiowana jako złego traktowania lub fizycznych, psychicznych, seksualnych lub innych ataków zadanych przez ludzi w środowisku rodzinnym i ogólnie skierowane do najsłabszych członków tego samego: dzieci, kobiet, niepełnosprawnych i ramach przemocy wobec dzieci i osób starszych można wyróżnić dwa rodzaje przemocy:Aktywny: osoba doświadcza przemocy fizycznej, psychicznej, seksualnej lub odnosi się do porzucenia osoby, która nie może się o siebie ze względu na płećTermin ten odnosi się do konkretnej przemocy wobec kobiet, wykorzystywanej jako instrument utrzymania dyskryminacji, nierówności i stosunków władzy mężczyzn nad kobietami. Obejmuje ona przemocy fizycznej, seksualnej i psychicznej, w tym groźby, przymus lub arbitralne pozbawienie wolności, występujący publicznie lub życiu prywatnym i której głównym czynnikiem ryzyka jest fakt bycia paryJest definiowany jako agresja, która ma miejsce w sferze prywatnej, w której agresor, zwykle mężczyzna, ma związek z definicji należy wziąć pod uwagę dwa elementy: powtórzenie lub przyzwyczajenie aktów przemocy oraz sytuację dominacji agresora, który używa przemocy do poddania i kontroli ofiary. Nazywa się to również przemocą drugiej strony konieczne jest zidentyfikowanie różnych rodzajów przemocy, które można wykorzystać w tym kontekście:Przemoc fizyczna: Urazy celowo zadane celowo: ciosy, oparzenia, ataki bronią itp.. Przemoc psychiczna: Upokorzenia, dewaluacje, przesadna i publiczna krytyka, szorstki i upokarzający język, obelgi, groźby, obwinianie, izolacja społeczna, kontrola pieniędzy, nie pozwalanie na podejmowanie decyzji. Przemoc seksualna: Działa wbrew wolności seksualnej osoby i szkodzi jej godności: wymuszony seks, nadużycia, ekonomiczna: jest to związane z nadużywaniem domeny finansowej w domu. Sprawca kontroluje pieniądze, podejmuje decyzje o ich użyciu, a nawet powstrzymuje drugą osobę przed badania istniejące w tej dziedzinie zbiegają się w podkreśleniu, że pochodzenie przemocy jest wieloczynnikowe, to znaczy istnieją różne warunki, które przyczyniają się do ich pojawienia się i nie zawsze są takie z przyczyn wskazanych jako częstsze dla pojawienia się przemocy w rodzinie to:Szczególne cechy agresoraBrak kontroli impulsów, niską samoocenę, emocjonalnego niedostatku, żył doświadczenia w dzieciństwie lub w pewnych czynników osobowościowych mogą wpłynąć decydująco na nadużycia i maltretować ludzi prawidłowego rozwiązania konfliktówWedług Jewkesa jest to jedna z głównych przyczyn. Wskazuje, że istnieje „kultura przemocy”, która zakłada akceptację przemocy jako jedyny właściwy sposób rozwiązywania społeczno-kulturoweW konkretnym przypadku przemocy ze względu na płeć społeczno-kulturowe postawy nierówności między mężczyznami i kobietami. Niektóre sytuacje doświadczane jako tradycyjne i kulturowe w wielu społeczeństwach i utrzymywane przez wieki sprzyjają i utrzymują tę nierówność. Na przykład związek podporządkowania kobiet w odniesieniu do mężczyzn, uzasadnienie i tolerancja męskiej przemocy ze strony społeczeństwa, stereotypy i role przemocy jako narzędzia siły silnego wobec związki małżeńskie i / lub historia konfliktów przemocy w rodzinie są wielorakie i zróżnicowane. Podzielimy je według populacji, która cierpi z powodu nadużyć i rodzaju przemocy, która jest nieletnichDzieci są szczególnie wrażliwą grupą, w której konsekwencje przemocy są bardziej dramatyczne, niezależnie od tego, czy są one stosowane na nich, czy też mieszkają w domu, w którym przemoc jest stosowana między członkami rodziny. Z drugiej strony badania wskazują, że w niektórych przypadkach konsekwencje emocjonalne mogą prowadzić do przyszłej reprodukcji tej formy przemocy. Jeśli dziecko dorasta w środowisku, w którym użycie przemocy jest sposobem rozwiązywania konfliktów, może nauczyć się tego samego, rozwijając deficyt umiejętności rozwiązywania pojawiają się te drobne zmiany, które wpływają na różne obszary ich rozwoju:Na poziomie fizycznym: pojawiają się opóźnienie wzrostu, problemy ze snem, zaburzenia jedzenia i objawy psychosomatyczne, takie jak alergie, problemy żołądkowo-jelitowe, bóle głowy itp.. Na poziomie emocjonalnym: pojawiają się problemy z lękiem, depresją, niską samooceną, deficytem umiejętności społecznych, stresem pourazowym i izolacją poziomie poznawczym: Mogą wystąpić opóźnienia w rozwoju werbalnym i językowym oraz zakłócenia wyników w poziomie behawioralnym: brutalne zachowanie wobec innych, niedojrzałość, deficyt uwagi, wycofanie i zachowania parzeChociaż zdecydowana większość przypadków przemocy jest wywierana przez mężczyzn przeciwko kobietom, istnieją również przypadki, w których mężczyźni cierpią z powodu nadużyć, zwłaszcza typu psychologicznego. Konsekwencje wynikające z nadużyć można znaleźć na trzech poziomach:Na poziomie fizycznym: urazy (rany, ciosy, oparzenia itp.), większa podatność na choroby i zaniedbania osobiste. W przypadku kobiet grozi im niechciane ciąże, jeśli są zmuszone do seksu. Na poziomie psychologicznym: Może pojawić się stresu pourazowego, depresja, lęk, niska samoocena, próby samobójcze, alkoholu i innych substancji, zaburzenia seksualne, zaburzenia somatyczne (bóle głowy, problemy żołądkowo-jelitowe, uogólnione i niespecyficzne złe samopoczucie, itp), poczucie winy, poczucie beznadziejności i poziomie społecznym: postawa nieufności i wrogości wobec całego świata, izolacja społeczna, poczucie zagrożenia i ciągłe zagrożenie ze strony wszystkiego, co ich osób starszych i niepełnosprawnychTe grupy, podobnie jak nieletni, są szczególnie narażone. W tych przypadkach oprócz przemocy, którą cierpią, musimy dodać wiek, aw wielu przypadkach fizyczną i / lub ekonomiczną zależność agresora. Ponadto wiele przypadków tego typu przemocy nigdy nie jest znanych, ponieważ osoba starsza lub niepełnosprawna nie jest w stanie złożyć skargi. Ponownie możemy podzielić konsekwencje w zależności od dotkniętego obszaru:Na poziomie fizycznymWszystkie urazy wydaje się, że w niektórych przypadkach zostawić poważnych następstw, a nawet śmierć, niedożywienie, odwodnienie, pęknięć z powodu upadków i uderzeń, zaniedbania i braku opieki. Na poziomie psychologicznym: depresja, lęk, uczucie samotności i niepełnosprawności, poczucie bezradności i beznadziei, myśli samobójcze i problemy poziomie społecznym: izolacja środowiska. W niektórych przypadkach jedyną osobą, do której mogą się odnieść, jest agresoraLiczne badania zbiegają się w wskazaniu szeregu konsekwencji, które pojawiają się u osoby stosującej przemoc:Niezdolność do satysfakcjonującej i satysfakcjonującej relacji z partnerem lub pęknięcia i utraty członków rodziny. Odrzucenie przez rodzinę i środowisko wykrycia i potępienia przez wymiar frustracji, porażki i z prośbą o pomoc alkoholu i innych ryzyka i podatności na zagrożeniaChociaż każdy (niezależnie od płci, wieku, rasy, poziomu społeczno-kulturowych, etc.) może być ofiarą przemocy domowej, niektóre badania zgadzają się, że wiele funkcji, które mogą wpływać gdy cierpią tego typu ryzyka dla nieletnich:Bądź młodszy niż sześć lat. Mają problemy z zachowaniem i / lub rodzice i / lub niski poziom / matka ma problemy z alkoholem lub innymi liczba dzieci w między rodzice doznali przemocy w dotyczące prawa rodziców do stosowania przemocy w celu edukowania swoich ryzyka przemocy partnerów:Kobieta i poniżej 25 poziom wykształcenia i / lub przemocy i przemocy w autonomia i niska samoocena osoby przekonania i role moc decyzyjna osoby wsparcia instytucjonalnego w obliczu i tolerancja przemocy jako sposób rozwiązywania problemów lub zgłaszania ryzyka przemocy u osób starszych:Przynależność do płci małżeńskie z z od podstawowej i problemy psychiczne lub narażenie opiekuna, jednego opiekuna osoby zasobów i programów społecznych wspierających uzależnienie i ryzyka u osób niepełnosprawnych:Przynależność do płci fizyczny lub ograniczona zależność komunikowania się i / lub rozpoznawania poziom wykształcenia i i / lub niezdolność do uzyskania narażenie zasobów i programów wsparcia temu zapobiec?Aby wyeliminować ten rodzaj przemocy, podstawowym narzędziem jest zapobieganie. Strategia ta ma na celu wyeliminowanie problemu od samego początku i może być wykonana na trzech różnych poziomach:Na poziomie podstawowymPoprzez modyfikację przekonań kulturowych, które utrwalają wyższość człowieka nad kobietami lub wyższość silnych przeciw słabym. Kwestionuj przemoc jako przydatny sposób rozwiązywania konfliktów. Pracuj nad zmniejszeniem poziomu tolerancji tego typu zachowań na wszystkich poziomach i staraj się odrzucać i potępiać te sytuacje. I wreszcie, szczególnie ważne jest prowadzenie kampanii mających na celu podniesienie świadomości i rozpowszechnianie informacji o formach przemocy, ich konsekwencjach i sposobach przeciwdziałania temu..Zapobieganie na poziomie podstawowym ma kluczowe znaczenie w dziedzinie poziomie średnimW tego rodzaju profilaktyce istnieje potrzeba przeszkolenia i przekwalifikowania wszystkich specjalistów, którzy mogą mieć kontakt z ofiarami przemocy, tak aby zrozumieli sytuację, w której się znaleźli i mogą im pomóc w najbardziej odpowiedni tym kontekście szczególnie ważne jest szkolenie personelu medycznego, sił bezpieczeństwa, służb socjalnych, prawników i sędziów..W skrócie wszystkim profesjonalistom, którzy mogą być zaangażowani w wykrywanie lub interwencję w sytuacjach poziomie wyższymWreszcie, konieczne jest posiadanie szeregu usług i środków do zwrócenia uwagi, porady, ochrony i pomocy, na które mogą zwrócić się ofiary z głównych celów tych zasobów musi być przywrócenie życia ofiar, jak również zniknięcie konsekwencji fizycznych i psychicznych, które mogą wynikać z J., P. Siegel i S. L. Jorgensen (2001). „Luka: widok z różnych dyscyplin”. Bank Światowy. Dokument do dyskusji na temat ochrony socjalnejKrug EG i in., Eds. (2002) Światowy raport na temat przemocy i zdrowia. Genewa, zdrowie na świecieWatts Ch, Zimmerman C. (2002) Przemoc wobec kobiet: globalny zasięg i LancetFogarty CT, Beurge S i McCord C. (2002) Komunikowanie się z pacjentami O intymnych badaniach przesiewowych i podejściach do przemocy wobec MedWaalen J, Goodwin M, Spiz A i in. (2000) Screening dla intymnej przemocy ze strony dostawców opieki zdrowotnej. Am J Prev MedMcLear D, Anwar R. (1987) Rola lekarza ratunkowego w zapobieganiu przemocy domowej. Ann of Emerg. MedSugg NK, Inui T. (1992) Opieka podstawowa Lekarze odpowiadają na przemoc domową. Otwieranie puszki Pandory.

najbardziej spotykanym rodzajem przemocy wobec dzieci jest